Omtalar 2004 - Omtalar 2003
Gå til engelsk versjon for utanlandske omtalar

Til Trondheim i seiersrus

De gikk av med seieren i konkurransen Intro-folk og ble kåret til "Årets folkemusikere 2005". I dag deltar Gjermund Larsen og Majorstuen på to konserter i Trondheim. Majorstuen er del i det omfattende folkemusikk-programmet under Olavsfestdagene som slår ut i full blomst på Ringve klokka 12 i dag. Hit kommer orkesteret - med blant andre Gjermund Larsen fra Verdal - sammen med Östersund Folkdansgille, gruppa Harv fra Värmland og dansere fra den tyrkiske gruppa Uhot. Det blir konserter helt fram til klokka 16 både i "Fjøset" og ute på tunet. Senere i kveld er det folklorekveld i Borggården.

Stor lansering
Majorstuen er det hotteste i norsk folkemusikk akkurat nå, og ble behørig satt pris på under Jørn Hilme-stevnet på Fagernes i helga. Gjermund Larsen deltok både med gruppa og som solist. 25 grupper og solister deltok i konkurransen, og premien er lansering og offentlig norgesturné samt skoleturné i Rikskonsertenes regi. Kåringen åpner også for muligheten til å lage bestillingsverk, bruke Rikskonsertenes tekniske produksjonsutstyr og promotering i utlandet.
- Vi har allerede masse ideer, sier gruppas Andreas Ljones til Rikskonsertene.

Uvanlig
Gjermund Larsen lover spenstige arrangement og full fart på konsertene i dag.
- Hva kan vi forvente?
- Man kan forvente seks feler i fullt slep. Det er jo folkemusikk, og vi har skrevet mye av musikken selv, og arrangerer den utradisjonelt. Det er ikke et vanlig spellemannslag. Spenstige arrangement og full fart.
- Det kunne vært flere publikummere på folkemusikk-arrangementene. Hvordan ser du på publikumsappellen?
- Det er en utfordring med sånne typer konserter. Det er ikke popmusikk, akkurat, og er ikke så fremme i media, men når du ført kommer tror jeg ikke du blir skuffet. Det er snakk om at folk må komme seg ut og oppleve det live. Da vil mange få seg en overraskelse.

Adresseavisen 02.05.08

Ikkje heilt uventa, Majorstuen

Den nasjonale tevlinga, INTRO-Folk vart arrangert for fyrste gong i år, og finalen var lagt til Jørn Hilmestemnet. Årets folkemusikarar vart Majorstuen, som spelar hardcore folkemusikk.

Det var fire nokså ulike utøvarar som møttest til finale på Fagernes Hotell laurdag ettermiddag. Fyrst ut var vestlandstrioen Tindra som song og spelte viser prega av pietismens herjingar som dei så fint kalla det.

Frå heile landet
Felespelaren Gjermund Larsen frå Verdalen var neste finalist ut. Den unge felespelaren leverte mykje musikk frå heimbygda. Låtten Rappi rappi rora, var berre eit ekempel på underlege namn i trønderbygda. Larsen treivst så godt på scena, at han ville komme tilbake seinare, då i lag med Majorstuen. Etter ei lita pause var det klart for to trekvarterlange konsertar til. Fyrst ut, og tredje finalist var samiske Adjagas. Adjagas tyder "ein tilstand mellom draum og verkelegheit", og det var dette dei formidla gjennom joiken sin. Samisk folkemusikk var eit friskt og spanande innslag. Gruppa har også vore med på By:Larm, og det er vel ikkje mange Hilmedeltakarar som har vore med på båe. Med ei god dose samisk humor, som ikkje er så ulik den norske, fekk framsyninga ei lett og god tone. Den sterke og melodiøse stemma når dei joika kan vanskeleg samanliknast med noko anna.

Vanskeleg jobb for juryen
Siste aktør var spelemannsprisvinnarane frå 2003, Majorstuen. Dei leverte forrykande flott folkemusikk, og levna ingen tvil om at dei var profesjonelle til fingerspissane. Ein god tone seg i mellom og historier frå ulike turar batt nye låttar i tradisjonell drakt med namn som Larsen XO og Jorun Jogga saman til ein feiande flott konsert. I juryen sat Helge Skansen frå Rikskonsertene, utøvarane Annbjørg Lien og Øyonn Groven Myhren, Asgaut H. Bakken frå Folkemusikkscena og Ola K. Berge frå Norsk folkemusikkformidling. Dei hadde nok ingen lett jobb då dei skulle finne ein vinnar blant desse svært ulike utøvarane. Men Majorstuen gjekk altså sigrande ut av INTRO-Folk 2005, og på dei ventar ei skreddarsydd lanseringspakke som inneheld turnear, bruk av Riksteaterets studio og hjelp til utanlandslansering.

Mari Lome, Avisa Valdres 01.08.05

Majorstuen: Jorun Jogga

Norsk felebasert tradisjonsmusikk har liksom vore noko ein har tatt innover seg i mindre porsjonar. Ja, dette er faktisk første gongen eg høyrer ei plate med norsk felemusikk frå start til mål. Og no har eg høyrt den fleire gonger attpåtil. Men det har ikkje plaga meg. Ikkje det minste. Faktisk har det gleda meg. Ganske så mykje også. For det er noko usannsynleg friskt og freidig over spelestilen til denne sekstetten. Det er det. Samstundes som dei heller ikkje er det minste redde for å lure inn vemodsfulle tonar av lyrisk karakter.

Majorstuen er fire unge kvinner og to unge menn frå ulike hjørner av vårt landstrakte fedreland. Dei fant i hop og byrja å musisere saman medan dei studerte på Musikkhøgskulen i Oslo. Jorun Jogga er deira andre album. Deira sjølvtitulerte debut fekk dei spelemannsprisen for i 2003. Alle seks i gjengen har fela som hovudinstrument, men nokre av dei hentar titt og ofte også fram tonar frå bratsj og cello.

Andre instrument er ikkje å høyre på plata. Så dette er ikkje eit forsøk på å utvikle norsk tradisjonsmusikk ved hjelp av uvante instrumenter, elektronikk eller andre fikse påfunn. Slik til dømes Annbjørg Lien, Langsomt Mot Nord eller Gåte har gjort på ulike vis. Likevel har eg ei kjensle av at Majorstuen fører folkemusikken inn på moderne vegar. For sjølv om dette altså er reinspikka felemusikk, og komposisjonar som følgjer rimeleg tradisjonelle stiar, så angrip dei tonane på eit slikt vis at det kan virke som dei har ein meir pragmatisk innfallsvinkel til stoffet enn det norske tradisjonsmusikarar ofte virkar å ha. No kan det nok vere at andre har gjort liknande saker før (her er det at min kompetanse møter ein stor blank vegg). Då får vedkomande i tilfelle ha meg unnskyldt.

Tittelen på plata er henta frå låten som opnar seansen. Eit heftig stykkje musikk med stampande rytmikk og ertande melodiføring. Låta har sitt utgangspunkt i den einaste joggeturen til eit av bandmedlemmene. Angelica følgjer og er eit riffstyrt og ikkje altfor engleaktig nummer. Her er dei innom rocketerritorier, men utan å ty til elektrisk forsterka lyd. For å få rytmikk inn i opplegget sitt nyttar dei såkalla pizzicato teknikk (knipsing på felestrengene), eller dei klappar på fela og stampar i golvet. Liv vert det i alle fall.

Like tiltalande som dei livlegaste tilfella er dei vemodsfulle tonane. Blanc og Odense med sin lengt mot heimlege trakter. Den varlege Bleu, og ikkje minst det melodisk strålande og rytmisk seige avslutningsstykket Etterspel.

Kvar låt er utstyrt med ein liten forklarande kommentar (på engelsk). Desse kan nok vere med å setje fantasien inn på sporet av verknadsfulle bileter, sjølv om eg trur tonane åleine nok er dei aller beste distributørane for levande fantasiritt (både stillesitjande og fysisk forflyttande).

Oddmund Berge, Groove.no 23.05.05

Eksplosiv felekunst

Majorstuen åpnet Midtvinterdansen i går kveld, og beviste med en forrykende konsert at det kan være tøft å spille fele. De ga publikum og kursdeltagere en leksjon i teknikk, rytmikk og spilleglede.

Med den ferske plata "jorun jogga" i lomma, samt en spellemannpris fra 2003, er det ingen tvil om at Majorstuen har kommet seg opp og fram i den kronglete musikkbransjen.

Femmere og seksere
De møttes i studietiden ved Norges Musikkhøgskole i Oslo, og har etter den tid markert seg både som band og individuelt. Kritikerne har kastet femmere og seksere etter de seks dyktige medlemmene, men det er ikke tilfeldig. Energisk feletraktering, ungdommelig galskap, og en god dose kreativitet har gjort musikerne til favoritter også utenfor folkemusikkmiljøet i landet. Verdalingen Gjermund Larsen er en sentral aktør i gruppa. Talentet som følger Odd Nordstoga på turné viser tydelig kvaliteter og har i den siste tiden markert seg sterkt som musiker. Men det er helheten av alle seks som hele tiden drar konserten fremover med energi og spontanitet som virkelig får det til å rykke i rockefoten.

Fiffige kommentarer
Livlige arrangement og humor preger konsertutgaven av Majorstuen. De balanserer konsertstemningen på en treffende måte, og tar publikum opp i høyden for så å følge dem forsiktig ned igjen.
Det er stor variasjon og konserten krydres med fiffige kommentarer mellom numrene. Med røyklagt scene og trolsk lyssetting åpnet konserten med "Angelica". Tradisjonsmusikken og nyskapningen sitter tett i dette bandets komposisjoner. De kan kunsten å underholde, og gjør den visuelle konsertopplevelsen mer fengende med konstande bevegelser på scenen og enkel med effektfull lyssetting.

Jorun Jogga
Underfundige historier ble fortalt mellom låtene, og de fortalte om historien til en del av låtene. Inspirasjonen varierte fra hjemlengsel til kjæresten, og historien til tittellåta på plata var hentet fra et mislykket treningsforsøk. Etter investeringen av nye joggesko ble det kun en joggetur, derav "jorun jogga".
Gjengen viser ekte spilleglede, og har hele tiden full kontroll på scenen. De bruker instrumentene til tider som perkusjon, noe som skapte driv i låtene. Det var tydelig at inspirasjonen til de mange kursdeltagerne steg om kapp for hver låt, og bedre leksjon i samspill skal en lete lenge etter.

Espen Storhaug, Trønder-Avisa 12.02.05

Grensesprengende folkemusikk

De var tro mot tradisjonen, men samtidig nyskapende og hypermoderne i stilen. Gruppa Majorstuen serverte en folkemusikkonsert som en fullsatt festsal på Modum Bad knapt har hørt maken til.

Seks unge, dyktige og fremadstormende ungdommer sto på scenen i rokokkosalen tirsdag kveld - og lekte seg rått med det folkemusikalske materialet. Samtlige har solid bakgrunn ved Norges musikkhøgskole i Oslo og har derfor den ballast som er nødvendig for å kunne eksperimentere med rotnorske tradisjoner.

Mens andre musikere har lett for å bli gjengangere i Festsalen, var det første gang disse seks besøkte Modum. De begynte med en klingende reinlender. Tittelen "Angelica" kunne lett henspille på et klassisk orgelverk av Bach, men dette var rocket og sprudlende dansemusikk i nye former. Foran et tydelig begeistret publikum som smilte og trampet takten, ga de en forfriskende opplevelse med trøkk og tæl. Dette var langt noe annet enn det man er vant til fra kappleiker.

De seks unge er et nytt friskt pust inn i folkemusikktradisjonen. De nyskaper uten å radbrekke.

Felespiller Andreas Ljones var skaperen av melodien i melodisk moll, komponert på et fransk slott sist sommer og med tydelig smak av den franske vinen han drakk. På toppen var et lett krydder med pizzikato (musikkteknikk med å knipse på strengene). Sjelden har vi hørt seks så velklingende feler i teknisk rent og godt samspill.

På repertoaret var også et knippe rolige iørefallende melodier. Grensesprengende var fellesnevner for konserten. Til tider var tempoet forrykende da fiolinistene elegant trakk den tradisjonsbundne folkemusikken inn på sjangere som jazz, pop, rock og klassisk. Med sin Spellemannspris-vinnende debutplate har Majorstuen allerede befestet sitt ry og sikret seg flere terningkast fem i norske aviser.

Eli Bondlid Sund, Drammens Tidende 30.01.05

Majorstuen - Jorun Jogga

Det er lenge sidan spelemanngruppa Majorstuen har vakse seg ut av spelemannslagformatet. Deira andre plate Jorun Jogga er nok eit prov på at sampsel på fele kan vera så mykje meir enn unisont samspel. Her har Majorstuen teke eit viktig steg vidare på vegen dei la inn på med debutplata, Majorstuen, som dei fekk Spellemannprisen for. Det nye barne lyder namnet Jorun Jogga, ein tittel som heng direkte saman med ein polka komponert av Ragnhild Furebotten. Tittelen har sitt opphav i eit einsgong joggefenomen utført av den eine av dei fire kvinnelege felespelarane i Majorstuen.

Jorun Jogga innheld 13 slåtar, 11 av dei er komponerte av medlemmer av gruppa. Ragnhild Furebotten har tre: Segltur (jig), Odense (gangar), og altså Jorun Jogga, Jorun Marie R. Kvernberg har to: Angelica og Villa Elba, Gjermund Larsen har òg to: Larsen XO (polska) og Liljekrans (pols), to har òg Andreas Ljones : Blanc og Laus (halling), og Tove Hagen har ein: Bleu (vals). Ein slått, Etterspel, er kredittert R. Furebotten, J.M.R. Kvernberg og Øyvind Sandum. Dei resterande to er tradisjonelle, Gudmunddansen (hopsar) og Krossedans.

Frekt og freidig omtalar gruppa slåttane sine berre med engelsk tekst: "Like an angel? Probably not" (om Angelica). Målgruppa for Majorstuen strekkjer seg langt utanfor dei tradisjonelle rekkjene. Produktet er ei raffinert blanding av nytt og gamalt, riff og vendingar frå nyare musikk, element frå både pop og litt samtidsmusikk, men med ei klar line bakover til ein ståstad. Men blikket er framoverretta. Slåttane er briljant framført og samspelet er prega av at musikarane har kjent kvarandre ei stund. Dette er tidlegare musikkstudentar som har vakse av seg studentgenseren og no byrjar å plukke frukt i eigen hage, både som komponistar og utøvarar.

Tittelmelodien er eggjande og passe rå i framføringa, dei er på hugget med seks feler, nokre spelar komp. Melodien Angelica har eit klart rock´n´roll riff som varemerke, celloen til Gjermund Larsen syter for golv og tyngde i musikken og skaper variasjon i lydbiletet. Ein tøff slått. Med litt lettar svip inniblant.

Gudmunddansen har ein høyrt ofte før, denne kunne kanskje med fordel vore utelate, sjølv om arrangementet er spenstig nok. Blanc er ein liten og vakker melodi komponert i Frankrike, med pizzicato og meir ettertanke i arrangementet. Elegant og lett er også Larsen XO (cognac) med feite feler og cello. Bleu speller til ei fele i eit meir nake landskap, det skaper luft og variasjon på ei plate som av og tll kan bli for kompakt. Valet av Krossedans kan virke litt underleg. Majorstuen greier likevel å få mykje ut av denne enkle turdansmelodien.

Odense er med sin 6/8 synkoperte takt ein av dei meir spanande slåttane. Men den som likevel sit aller best er den siste på CD-en, den litt vemodige Etterspel. Her opplever ein at musikarane får inn ein ekstra dimensjon. Kanskje den viktigaste i all musikk; den poetiske åra som lyfter deg ut av kvardagen, den fengande melodilina som fangar deg inn og seg deg ut av spel. Rytmisk sit denne litt seine reinlenderen midt i melllomgolvet. Og så opplever me improvisasjon på fele, det er flott!

Majorstuen har mykje på plass av det musikalske, dette er intelligent og leiken musikk. Og teknisk nær det fullkome. Der dei har ein del å hente er i den poetiske sprengkrafta som ligg i det dristig enkle og i det som loddar djupare i menneskesinnet, det som rører ved dein indre strengane.

Lyden på plata er avrunda og naturleg og ikkje prega av studio, slik det var meir på førre plata. Så er då òg innspelinga gjort på Farmasihytta i Nordmarka.

Kjell Bitustøyl, Spelemannsbladet 01-2005